Omroepersgilde.nl

Het zou een ontknoping worden van een druk jaar. Er waren deze dag ook drie prijs uitreikingen, te weten: De Koos Verdonk Bokaal (dagprijs), het kampioenschap van de “Broederschap van bellenmannen/omroepers der Lage Landen” en de bekendmaking van het Nederlands Kampioenschap.

• Voor degene die het allemaal een beetje gevolgd heeft, maar niet weet wat het kampioenshap van de “Broederschap” inhoudt, volgt hier enige uitleg. Met de komst van Guy Vandendriessche en John Karsten, hebben we twee buitenlandse omroepers in onze gelederen die ook deelnemen aan concoursen.

Het zou vreemd zijn, als een omroeper c.q. bellenman uit het buitenland Nederlands Kampioen zou worden, dit omdat het geen Open Nederlands Kampioenschap is.

Om dit nu te voorkomen, maar hen toch de kans te geven om kampioen te worden hebben we de “Broederschap” in het leven geroepen. Als er één of meerdere buitenlandse omroepers meedoen aan een concours, telt de uitslag voor de twee competities. Echter voor het Nederlands Kampioenschap valt de naam van de buitenlandse omroeper er tussen uit en schuiven de Nederlanders een plaatsje door. Doen er geen buitenlandse leden mee dan worden er ook geen punten gegeven aan de competitie van de “Broederschap”.

We werden hartelijk ontvangen in het “Rijperhuis” alwaar Jan, samen met Gees en een zus van Jan, de honneurs waarnamen. Gelukkig stond de verwarming aan, want het was berenkoud.

Na enkele maanden elkander niet gezien te hebben was het weer een kakelend kippenhok van jewelste.

Er was een grote afvaardiging met Johnny en Jo de Maertelaere mee gekomen, Hamen de Vries was gelukkig weer in ons midden en ook Klaas Koper, net herstelt van een zware operatie, gaf acte de présence.

Het beloofde weer een dolle boel te worden. Jammer genoeg hadden Fred Martens en Guy Vandendriessche zich afgemeld.

• Om 10.30 uur ging het bonte gezelschap naar het gemeentehuis van Graft- De Rijp, omdat daar de burgemeester, mevrouw Ria Oosterop van Leusen, ons officieel zou ontvangen. Na haar mooie openingswoord, stelde Wim de Smit (voor deze dag de presentator door het ontbreken van Fred) de omroepers aan haar voor.

• De groeten werden overgebracht en de burgemeester werd overstelpt door gaven en giften. Na de loting werd er nog een lekkere fles wijn als aandenken terug geschonken aan de omroepers. Wat schetste ieders verbazing? Op het etiket prijkte het hoofd van Jan Prins.
• De hele stoet ging weer naar het “Rijperhuis” om lekkere gesmeerde broodjes te eten, want goed roepen doe je met een gevulde maag.
• Onder leiding van Jan Prins begaven we ons naar het parkoers. Nou, je kon niet zien dat er een crisis heerste, want koste nog moeite had De Rijp gespaard om met meer dan driehonderd vrijwilligers er een spektakel van grote allure neer te zetten. Het hele dorp was teruggekeerd naar eind 1800 en begin 20e eeuw. Marketentsters, voddenboeren, zwervers, de chique notabelen, het liep allemaal door elkaar.

Als zich daar dan ook nog een gezelschap van 13 omroepers, met een grote, deels verklede, begeleiding bijvoegt is het feest compleet.

We togen naar restaurant “De Reghter” om daar, vanaf een balkon over de tuingracht te roepen. Een prachtige locatie, echter een beetje te ver van de drukte af, maar dat mocht de pret niet drukken. De jury, welke bestond naast de eerder genoemde burgemeester, uit de dominee Menno Rappold en voertuigen verkoper dhr. Leo Borst, werd aan de overkant van het water geïnstalleerd. Om klokslag één uur trapte Wim de Smit af.

Er werd goed en hard geroepen. Dat was ook de enigste manier om een beetje warmte te genereren. Na drie kwartier werden we uit ons lijden verlost en konden we lekkere warme chocomelk of een hartversterkertje, gaan drinken. We hadden een uurtje de tijd om op temperatuur te komen, toen moesten we weer aan de bak.

Het hele gezelschap trok, nadat de nodige  foto’s gemaakt waren, naar het “Rijperhuis” om zich om te kleden en te genieten van een lekkere warme maaltijd.

Daar werd door Wim ook nog medegedeeld dat er belangstelling vanuit het Openlucht museum in Arnhem is, om aldaar een concours te organiseren. Informatie hierover volgt.

Ook werd de jaarlijkse herinnering uitgedeeld. Dit keer was iets geheel anders dan voorgaande jaren. Harry van Doormaal kreeg de eer om de eerste in ontvangst te mogen nemen. Na het uitpakken verscheen er een kleine tinnen replica van zijn zelf ontworpen klepper.

Na het eten en napraten was het om acht uur de tijd om te vertrekken. Vele gingen naar huis, maar er waren ook nog gezelschappen die bleven overnachten.